Offline is the new luxury

Welkomswoord

De impact van een computer in je leven

Circa 30 jaar geleden kwam ik op een Groothandelskantoor te werken op de afdeling inkoop. Ik kreeg toen al te maken met een computer. Die stond niet op mijn bureau, maar er was een centrale rekenkamer met een gigantisch brommend apparaat: De computer.

Ik kreeg een uitdraai met voorraden en de basisvoorraad die ik op peil moest houden. Het gereedschap wat ik had, was mijn telefoon, opleiding en nul-ervaring. De meeste leveranciers waren uit Duitsland, dus je kunt je wel voorstellen dat de wereld er anders uit zag. Er was een sensationele fax en een telex om met China zaken te doen. Naar huis bellen mocht niet. We hadden ook een buizenpost, wat een soort ouderwets e-mailsysteem was. Je schreef je inkooporder uit, die dan vervolgens per buizenpost naar de typekamer ging. De buis liep door heel het kantoor en door een soort vacuümsysteem werd er een doorzichtige koker rondgeschoten naar verschillende afdelingen. Dus een brief schrijf je uit, je stopt hem in de koker. Een druk op de knop en kiezen naar welke afdeling hij moest. Het vacuüm aan en…. Zoef, daar ging de koker door het gebouw, enkele verdiepingen verder naar de typekamer, en uitgewerkt weer terug. Meestal een correctie, heen en weer en dan op de fax en per brief op de post. Bij voorkeur via het antwoordnummer, want dat was gratis. Wat een communicatie! En wat arbeidsintensief! Echter, het was ook een léuk systeem. De buizenpost werd ook gebruikt om de gevangen muizen naar de dames van de typekamer te verzenden, of hete soep naar de directie! Uiteindelijk kwamen de goederen uit Duitsland en China ook aan en wee je gebeente als er iets fout was gegaan! Je keek het wel drie keer na.

De typekamer met dames verdween en de computer kwam, je mocht het zelf doen. De buizenpost was niet meer nodig, alleen was het voor de pakbrieven nog wel handig. Ook de muizen vonden het lege gangenstelsel enorm villa-achtig. Buiten liepen we vaak even naar de telefooncel om te vertellen dat we in het café nog wat staalhandelaren op bezoek hadden en nog even wat marktinformatie moesten delen en wat aankopen moesten doen.

Het leven was eigenlijk relaxt, er was geen mobiele telefoon, geen computer. Er was wel handelsgeest en koopmanschap, gezelligheid en tijd voor een geintje. Er is veel veranderd. Je kreeg een telefoon van het formaat radiowagen in je auto en een grote antenne als de afluisterdienst. Je was bereikbaar en belde naar je vrouw om te vragen wat we gingen eten. Echter, uiteindelijk kwam de mobiele telefoon en ook dat ging nog redelijk goed. Vervolgens kwam de mail op je telefoon en toen kwam de gadget uit de USA: een echte eerste BlackBerry, waar je nieuwsberichtjes op kon krijgen. De telefoon vergroeide bijna met je hand, tot de smartphone zijn intrede deed, en zelfs in de avond met je meeging. Moe thuis, even mail checken, vervolgens het wereldnieuws, het plaatselijke nieuws, de appjes van wederzijdse familie en collega’s, vrienden en sms’jes en wellicht Facebook. Vervolgens op zoek naar de hobby sites, Marktplaats en ga zo maar door. Het gevolg is dan: géén wandelingetje, géén gesprekje met vrouw of kinderen en géén boek gelezen. Wel houd je er een gestrest gevoel aan over. En de volgende dag moet je opnieuw in de gasmodus, waarbij je alles en iedereen moet volgen.

Ik verlang weer terug naar die buizenpost met die lekkere soep, een tevreden en relaxt gevoel aan het einde van de dag. Iemand eens écht spreken, zonder Facebookgevoel, maar de werkelijkheid. Even ontspannen langs het strand, tijd voor je omgeving of vrouw en kinderen. Tijd voor bezinning en het lezen over échte zingeving en rust in je leven. Bewustzijn is belangrijk, omdat anders de digitale omgeving mij bij wijze van spreken opeet. Ik hoop dat Fruits4life wat gaat doen aan dat bewustzijn voordat we allemaal het nieuwste digi-griep virus te pakken hebben!

Met vriendelijke groet, Jos