Overwerkt raken, mijn verhaal (2)

Door: Emma Maljaars | 22-07-2019

Lieve lezer, 

In mijn vorige brief vertelde ik je kort wat over mezelf. Over hoe ik maar door bleef rennen zonder adempauze en dat mijn lijf op een gegeven moment een stopsignaal gaf. Deze keer wil ik je wat meer vertellen over wat ik het lastigste vond aan het moment dat ik instortte. 
En dat was het toegeven.
Toegeven dat mijn lijf niet meer meewerkte. Toegeven dat ik niet meer door kon gaan op de manier zoals ik dat altijd deed. Toegeven aan anderen, dat ik even stil moest staan. 

Het moeten toegeven dat iets niet meer lukte, voelde voor mij als falen. Ik had al die tijd alle ballen in de lucht gehouden. Sterker nog, terwijl ik alle ballen in de lucht hield, voetbalde ik ondertussen ook nog (figuurlijk dan, hè). Zie je het voor je? Zó druk was ik met al mijn taken.  
Op een gegeven moment had ik een bepaalde reputatie opgebouwd. Mijn schoolopdrachten voerde ik uit tot in de perfectie. Ik was bang dat ik geen voldoende zou krijgen als ik iets minder mijn best ervoor deed. En de mensen om mij heen zagen dat en werkten graag met me samen. Docenten vonden mijn werk fijn om na te kijken. 

Ik had niets om te klagen. Bij mij ging alles perfect. Tenminste, zo zag het eruit voor de buitenwereld. Dat ik opeens instortte, bewees wel dat het helemaal niet zo goed ging. Ik heb nog een tijdje geprobeerd gewoon naar school te gaan. Ik probeerde zelfs om mijn stage te doen, maar het ging echt niet meer. Mijn lijf schreeuwde heel hard om aandacht en rust. Ik móest dus wel stoppen, of ik wilde of niet. Langzaam maar zeker ben ik alles af gaan zeggen, school, verplichtingen, verjaardagen, echt alles. 

En dat is nu wat ik zo moeilijk vond. Met een brok in mijn keel vertelde ik in de klas dat ik even niet meer naar school kwam omdat het echt niet meer ging. Met een schuldig gevoel meldde ik me af voor belangrijke afspraken. Ik voelde me ontzettend schuldig, een spelbreker, maar ik heb net zolang dingen afgezegd, totdat mijn agenda leeg was. 
Echt leeg. 
Toen deed ik een belangrijke ontdekking. Iets wat ik jaren eerder had moeten ontdekken. 
De wereld ging door zonder mij. Echt. 

We denken zo vaak dat we onmisbaar zijn, dat we alles móeten, want wie doet het anders? Als ik het niet doe, dan gebeurt het niet... 
Herken je dat? Dan kan ik je ontzettend bevrijdend nieuws geven. Jij hoeft niet alles te doen! De wereld gaat gewoon door als jij die bewuste taak niet uitvoert. Durf nee te zeggen, durf toe te geven dat het even niet lukt. Laat een paar ballen die je in de lucht houdt, vallen. 
Durf kwetsbaar te zijn. 
Ik was er nog lang niet, maar dit was mijn eerste stap op de weg naar mijn herstel.

Bedankt voor het lezen en ik hoop tot de volgende keer!

Liefs, 
Emma