In de lift op Instagram

Door: Jos de Keijzer | 03-06-2019

Na jaren op Facebook te hebben gezeten, besloot ik op een dag om Instagram te installeren. Hier is wat ik leerde over het gebruik van Instagram en waarom ik niet wegloop met het medium. 

Aanvankelijk vond ik de gebruikerservaring mijlenver achterlopen bij die van Facebook en besteedde er niet zoveel aandacht aan. Op een gegeven moment, echter, kreeg ik door dat Instagram eigendom was van Facebook. Facebook moest dus ongetwijfeld een goede reden hebben om Instagram te laten zoals het is. 

Het was ook de periode waarin Facebook steevast negatief in het nieuws kwam vanwege misbruik van privacy-gegevens van gebruikers en vanwege de bedenkelijke rol van het sociale medium in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Als gevolg werd het steeds stiller op Facebook en zag ik steeds meer van mijn vrienden op Instagram verschijnen. Ik besloot daarom meer in te zetten op Instagram. Ik kon mijn Amerikaanse hipster-vrienden toch niet uit het oog verliezen?

Nou, ik heb het geweten. In het begin was Instagram erg leuk. Ik begon te snappen dat het draait om fotografie. Niet tekst maar het plaatje staat centraal. Met m’n nieuwe smartphone begon ik steeds meer foto’s te maken en die kwamen nu allemaal op Instagram. “Wat kun jij goed foto’s maken, man”, “Cool pics, dude”, “Awesome!” Het regende complimenten en ik kreeg steeds meer volgers. Na een moeizaam begin van rond de 250 volgers, stootte ik ineens door naar boven de 500.

Neergang
Maar toen gebeurde er iets raars. Ik merkte ook dat de vele “chille” mensen in het circuit van mijn vakgebied die ik volgde in hoop op een terugvolg-actie niet reageerden. Ook de meeste van mijn Facebookvrienden die ook op Instagram aanwezig waren, lieten mij links liggen. Sommigen vrienden “ontvolgden” me zelfs, terwijl ze nog wel mijn Facebookvrienden waren. Dit frustreerde me mateloos. Ook gepeperde uitspraken of diepe inzichten binnen mijn specialisme mochten niet baten. Ik werd genegeerd. Ik was niet interessant genoeg.

Een tweede trend was deze: Ik groeide niet meer. Helemaal niet meer. Van 510 ging ik naar 499 volgers. Vervolgens ging het weer een stukje omhoog naar 525 om vervolgens nóg lager uit te komen. Tegenover 250 nieuwe volgers stonden op een gegeven moment 800 ontvolgers. Ze kwamen en ze gingen. Ze hielden een kort moment van me en verachtten me daarna voor eeuwig. Ze volgden om gevolgd te worden om je vervolgens weer te “ontvolgen”.

Ik begon te begrijpen dat volgen een eufemisme was voor hengelen. Ze wilden alleen wat van me maar waren niet echt geïnteresseerd. En toen was ik het zat. Het ging tussen m’n oren zitten. Ik begon aan mezelf te twijfelen. Mijn zelfbeeld onderging een negatieve ontwikkeling. Nou, bijna dan.

Nichtje
Ik stond op het punt de stekker eruit te trekken toen mijn nichtje die online marketing doet, vroeg of ze met mijn account mocht experimenteren om zo ervaring op te doen met kleurstellingen en, oh, of ze mijn foto’s mocht gebruiken. Ik zei: “Succes meid, maak er een feestje van. Hier heb je het hele zootje”. En dus ging ze aan de slag.

Ik kijk nu natuurlijk nog steeds mee of het een beetje wil vlotten met mijn account. En geloof het of niet: we staan in de lift. Ik zeg “we” want blijkbaar heb ik mijn nichtje nodig om te kunnen groeien op Instagram. Alleen vraag ik me nu wel af of de groei die zij realiseert mij helpt om me beter te voelen over mezelf.